6. Sınıf 1. Ünite Peygamber ve İlahi Kitap İnancı Çözümlü Test 3

Peygamber sözcüğü Farsça kökenli bir kelime olup sözlükte “haber getiren, haber taşıyan ve elçi” anlamlarına gelir.
Arapça karşılıkları ise resul ve nebi kavramlarıdır.
Günahtan korunmuş olma niteliği ise peygamberlerin ismet sıfatıyla ifade edilir.
Bu doğrultuda kelimenin sözlük anlamı D) seçeneğinde doğru verilmiştir.

Yüce Allah’ın emir, yasak ve öğütlerini peygamberlerine gizli ve süratli bir yolla bildirmesine vahiy (I) denir.
Peygamberlerin Allah’tan aldıkları bu ilahi mesajları eksiltmeden ve artırmadan insanlara ulaştırmasına ise tebliğ (II) adı verilir.
Bu sıralama A) seçeneğinde yer almaktadır.

Arapçada resul kelimesi sözlükte “elçi” anlamına gelir ve terim olarak kendisine yeni bir kitap ile şeriat gönderilen peygamberleri ifade eder.
Nebi kelimesi ise sözlükte “haberci” anlamına gelir ve genellikle kendisinden önceki peygamberin şeriatını tebliğ eden peygamberleri tanımlar.
Kelimelerin sözlük anlamları sırasıyla “elçi – haberci” şeklindedir.

Ayette geçen “... Allah, elçilik görevini kime vereceğini çok iyi bilir...” ifadesi, peygamberlik görevinin (nübüvvet ve risalet) kişisel çabayla, zekâyla veya çok ibadet ederek kazanılamayacağını (kesbî olmadığını) açıkça ortaya koymaktadır.
Peygamberlik tamamen Allah’ın dilemesi ve seçmesiyle verilen ilahi bir görevdir (vehbîdir).
Bu çıkarım B) seçeneğinde yapılmıştır.

Kur’an-ı Kerim’de ismi açıkça zikredilen yirmi beş peygamber bulunmaktadır; ilk peygamber Hz. Âdem, son peygamber ise Hz. Muhammed’dir (sav).
Ayrıca Kur’an’da Hz. Musa, Hz. Yusuf ve Hz. İbrahim gibi pek çok peygamberin kıssasına geniş yer verilmiştir.
Ancak Allah’ın insanlığa gönderdiği peygamberler sadece ismi geçenlerle sınırlı değildir; Mü’min suresinde peygamberlerin bir kısmının anlatıldığı, bir kısmının ise anlatılmadığı bildirilmiştir.
Bu nedenle peygamberlerin yalnızca Kur’an’da adı geçenlerle sınırlı olduğunu öne süren C) seçeneği yanlıştır.

Kur’an-ı Kerim’de isimleri geçen Hz. Lokman, Hz. Üzeyir ve Hz. Zülkarneyn’in peygamber mi yoksa Allah’ın veli/salih birer kulu mu olduğu konusunda İslam âlimleri arasında farklı görüşler bulunmaktadır ve bu durum kesin olarak bilinmemektedir.
Bu sebeple kendileri Kur’an’da adı kesin olarak bildirilen yirmi beş peygamberin arasında sayılmazlar.

Peygamberlerin Yüce Allah’tan vahiy yoluyla aldıkları bütün ilahi hükümleri, emir ve yasakları hiçbir değişiklik yapmadan, eksiltip çoğaltmadan insanlara duyurmalarına tebliğ sıfatı denir.
Fetanet akıllı ve zeki olmayı, ismet günah işlememeyi, sıdk ise doğru sözlü olmayı ifade eder.

Hz. İbrahim’in kavmine gerçeği düşündürmek amacıyla putları kırıp baltayı en büyük putun boynuna asması ve onları mantıksal bir sorgulamaya yöneltmesi, peygamberlerin üstün akıl, kavrayış, mantık ve pratik zekâya sahip olduklarını gösteren fetanet sıfatının açık bir örneğidir.

Mucize, peygamberlerin peygamberlik iddialarını doğrulamak ve ispatlamak amacıyla gösterilir (I. öncül doğru).
İnsanların benzerini getirmekten aciz kaldığı olağanüstü olaylar olduğu için inkârcıları aciz bırakır (II. öncül doğru).
Mucize peygamberin kendi gücü, iradesi veya yeteneğiyle değil; yalnızca Yüce Allah’ın izni, kudreti ve yaratmasıyla gerçekleşir (III. öncül yanlış).
Bu bakımdan doğru bilgiler I ve II dir.

Ateşin yakmaması Hz. İbrahim’in, asanın yılana dönüşmesi Hz. Musa’nın, hastaları iyileştirip ölüleri diriltmesi ise Allah’ın izniyle Hz. İsa’nın mucizelerindendir.
Karıncaların ve diğer hayvanların dilini anlayıp onlarla konuşma mucizesi ise Hz. Salih’e değil, Hz. Süleyman’a aittir; Hz. Salih’in mucizesi ise kayadan çıkan dişi devedir.
Bu sebeple yanlış eşleştirme C) seçeneğindedir.

Peygamberlerin temel görevleri arasında insanları bir olan Allah’a (tevhit) inanmaya çağırmak, ilahi emir ve ibadetleri bizzat yaşayarak uygulamalı göstermek ve inananları cennetle müjdelemek yer alır.
Peygamberler ilahi vahye hiçbir müdahalede bulunamaz, vahyi kendi düşünce veya isteklerine göre değiştiremezler.
Dolayısıyla C) seçeneği peygamberlerin görevlerinden biri değildir.

Hz. Peygamber’in “Ben namazı nasıl kılıyorsam siz de öyle kılın.” hadisi, peygamberlerin sadece teorik olarak emirleri tebliğ etmekle kalmayıp namaz gibi ibadetlerin nasıl ve ne şekilde yerine getirileceğini bizzat uygulayarak insanlara öğretme görevini ifade eder.
Bu hadis doğrudan A) seçeneğinde verilen ibadetleri uygulamalı olarak gösterme göreviyle ilgilidir.

Nisa suresi 165. ayette peygamberlerin gönderilme gerekçesi olarak insanların kıyamet gününde “Bize uyarıcı gelmedi, haberimiz yoktu.” şeklinde öne sürebilecekleri mazeretlerin ve bahanelerin ortadan kaldırılması gösterilmiştir.
Bu ilahi bildirim sonucunda insanların hiçbir bahanesi kalmamıştır.
Ulaşılabilecek sonuç B) seçeneğinde yer almaktadır.

İnsanın varoluş gayesi, nereden gelip nereye gideceği, hayatın anlamı ve ölümden sonrası gibi temel metafizik sorular insan aklının tek başına kesin cevap bulamayacağı gayb alanına dair konulardır.
Bu konulardaki fikir ayrılıkları ve belirsizlikler, insanın mutlak ve değişmez doğru bilgiye ulaşabilmek için ilahi vahye ve peygamberlerin rehberliğine muhtaç olduğunu kanıtlar.
Bu durum B) seçeneği ile açıklanır.

Hz. İbrahim Allah’a olan mutlak teslimiyetiyle, Hz. Eyyüb ağır hastalık ve musibetlere karşı gösterdiği sabrıyla, Hz. Muhammed (sav) ise güzel ahlakı bütünüyle şahsında toplayarak örnek olmasıyla öne çıkmıştır.
Hz. Yusuf Kur’an kıssasında zulme karşı mücadeleden ziyade; uğradığı haksızlıklara ve kuyuya atılmasına sabretmesi, ahlaki iffeti ve nihayetinde kardeşlerini bağışlayıcı olmasıyla ön plana çıkar; zulme ve firavuna karşı verilen mücadele ise esas olarak Hz. Musa kıssasının ana temasıdır.
Bu nedenle hatalı eşleştirme C) seçeneğindedir.